ثروت واقعی انسان

یا أباذر استغن بغنی الله یغنک الله، فقلت: و ما هو یا رسول الله؟ قال: غداءة یوم و عشاءة لیلة فمن قنع بما رزقه الله فهو أغنی الناس.

ای اباذر به بی نیازی خدا بی نیازی بجوی تا خدایت بی نیاز کند، ابوذر عرض کرد: این چگونه است ای رسول خدا؟ فرمود: اکتفا به صبحانه در روز و به شام شب، پس هر کس قناعت کند بدانچه خدا روزیش کرده، او غنی ترین مردم است.

یعنی ثروت واقعی در جان انسان است و چه بسیار ثروتمندانی را دیده ایم که از ترس فقر با ذلت و سختی روزگار می گذرانند و ثروت خود را برای روز مبادا نگه می دارند! هر عاقلی می داند که آنچه در هنگام تنگدستی رنج آور است احساس فقر و نداری است نه اصل فقر و نداری ، نداشتن یک چیز آنگاه رنج آور و دردناک است که انسان آن را بخواهد و به آن دست نیابد و حال آنکه اگر از نظر قلبی میل به چیزی نداشت هرگز از فقدان آن رنج نمی برد لذا ولیا خدا که جز خدا و رضای او چیزی نمی خواهند خوف و حزنی ندارند! زیرا حزن مربوط به محبوبی است که از دستمان رفته و خوف و ترس مربوط به محبوبی است که می ترسیم در آینده از دستمان برود و حال آنکه اگر محبوب کسی فقط خدا و اولیایش بودند چون ثابت و پایدارند خوف و حزنی ندارند. « الا ان اولیاء الله لا خوف علیهم و لا هم یحزنون »